Küçük ve sevimli edebiyat kulübünün zeki kıdemlisini kucağıma aldığımda, her gün kucağıma oturmaya başladı.

Bir gün, edebiyat kulübündeki sandalyelerden biri başka bir kulübe ödünç verildi ve sadece bir sandalye kaldı. Sho ve Yuzu, kalan sandalyeyi birbirlerine bırakmak için hafif bir tartışmaya girdiler. Her ikisi de diğerinin oturmasını istiyordu. Karşılıklı nezaketlerinden dolayı kimse geri adım atmadı ve sonuç olarak Yuzu'nun fikri kabul edildi ve Sho tek başına sandalyeye oturdu. Sadece kendisinin oturmasından dolayı üzülen Sho, birden bir fikirle parladı: "Sandalyede oturan ben sandalye olsam ve Yuzu-senpai'yi kucağıma oturtursam olmaz mı?" diye düşündü.