Pasi e ula në prehër senpain time të vogël, të lezetshme dhe inteligjente nga klubi i letërsisë, ajo filloi të ulej aty çdo ditë.

Një ditë, karriget e klubit të letërsisë iu huazuan klubeve të tjera dhe mbeti vetëm një karrige. Shō dhe Yuzu filluan një debat të lehtë duke ia ofruar karrigen njëri-tjetrit. Secili dëshironte që tjetri të ulej. Për shkak të mirësisë së tyre, asnjëri nuk tërhiqej, derisa në fund u pranua mendimi i Yuzus dhe Shō u ul i vetëm në karrige. Shō u ndje në faj që po ulej vetëm, por atëherë i lindi një ide: "Po sikur unë që jam ulur në karrige të bëhem vetë karrige dhe ta lë Yuzu-senpain të ulet në prehërin tim?"...