शंभर दिवसांचा कॉफी (ह्याकुजित्सु कोही)

[दर महिन्याच्या दुसऱ्या आणि चौथ्या बुधवारी अपडेट] "स्मृती भूतकाळात, स्वप्ने भविष्यात, मला घेऊन जातात" -- जपान आणि तैवानची मुळे असलेली मुलगी, शाओमिं (श्याओ मिंग), आपल्या दिवंगत वडिलांच्या मायदेशी, तैवानमध्ये महाविद्यालयीन जीवन जगण्यासाठी, जपान सोडून समुद्रापार गेली. मात्र, अनोळखी ठिकाणी राहणे कठीण होते, घर शोधणेही कठीण झाले आणि प्रवेशोत्सवापूर्वीच ती हतबल झाली. निवारा नसलेली ती भटकत असताना ताइपेईच्या इतिहासाचा शांत श्वास घेणाऱ्या 'बाओझांगयान' (होजो गन) या वस्तीत पोहोचली. गल्लीत असलेल्या 'शंभर दिवसांचा कॉफी' (ह्याकुजित्सु कोही) या कॅफेबद्दल एक विचित्र शहरी दंतकथा सांगितली जात असे की, "येथे येणाऱ्यांच्या समस्या सुटतात." मालक 'मेंग' (मो) चालवत असलेले हे दुकान केवळ विश्रांतीचे ठिकाण नसून, लोकांच्या स्मृतींचा मागोवा घेणारी एक "स्वप्नांची प्रयोगशाळा" होती. "माझे दिवंगत वडील स्वप्नांतून माझ्याशी का बोलतात?" -- २, ००० किलोमीटरचा समुद्र ओलांडून प्रवास करणाऱ्या 'चेस्टनट टायगर' फुलपाखराच्या स्मृतींनी प्रेरित होऊन, शाओमिं "स्मृतींच्या महालात" (माइंड पॅलेस) काळाच्या पलीकडचा प्रवास सुरू करते. 'ग्रीन गाथा -収集群風-' आणि 'गॅप'च्या गाओ येन (को केन) यांची ही एक थोडी विचित्र तैवान-ह्युमन फँटसी आहे.