Стодзённая кава

[Абнаўляецца кожную другую і чацвёртую сераду месяца] «Успаміны вядуць мяне ў мінулае, мары — у будучыню». Сяомін, дзяўчына з каранямі ў Японіі і на Тайвані, пакінула родную Японію і перасекла мора, каб вучыцца ва ўніверсітэце на радзіме свайго памерлага бацькі — на Тайвані. Аднак жыццё ў краіне, дзе ў яе няма нікога з родных, аказалася суровым: нават пошукі жылля ішлі цяжка, і перад самай цырымоніяй паступлення яна апынулася ў безвыходным становішчы. Страціўшы надзею, яна выпадкова трапляе ў Баоцзан’янь — паселішча ў Тайбэі, дзе ціха дыхае гісторыя. Пра кавярню «Стодзённая кава», што схавалася ў завулках, хадзіла дзіўная гарадская легенда: маўляў, яна «вырашае праблемы тых, хто яе наведвае». Гэта месца, якім кіруе гаспадар па імені Мэн, — не проста куток для адпачынку, а «лабараторыя сноў», дзе можна прасачыць за ўспамінамі людзей. «Чаму памерлы бацька прамаўляе да мяне праз сны?» — кіруючыся ўспамінамі матылька «асагімадара», які пераадольвае 2000 кіламетраў над морам, Сяомін пачынае падарожжа па «Палацы памяці» (Mind Palace), што выходзіць за межы часу і прасторы. Крыху дзіўнае тайваньскае чалавечае фэнтэзі ад Гао Ень, аўтара «Зялёнай песні — Збор мусонаў» і «Шчыліны».