Стары сабака і я

«Адзінока, але не сумна». Чытачы масава плачуць над цёплымі ўспамінамі, якія пакінулі сабакі. Анталогія эсэ, якая апісвае апошнія моманты жыцця пяці пар старых сабак і іх гаспадароў. -Раздзел 1- Мэй, шэтландская аўчарка, якая заўсёды падстаўляла жывот, каб падбадзёрыць мяне, калі я быў не ў духу. «Нават калі ты пастарэла і давялося адмовіцца ад лячэння, і табе было цяжка рухацца, ты ўсё роўна адчайна падстаўляла жывот, каб падбадзёрыць мяне». -Раздзел 2- Кэлі, той-пудзель, якому спатрэбіўся доўгатэрміновы догляд. «Якім бы цяжкім ні быў догляд, калі Кэлі чхала, я думаў, што яна яшчэ бадзёрая, і гэта давала мне сілы». -Раздзел 3- Кока, сумесь лабрадора-рэтрывера і стандартнага пудзеля, непаслухмяная і свавольная. «Для мяне, хто заўсёды імкнуўся да дасканаласці, нашы дні ў гразі — гэта бясцэнны скарб». Уключаны пяць рэальных гісторый, заснаваных на асабістым вопыце аўтара Ірыко Аоі і інтэрв’ю. Гэта гісторыя пра пяшчотнае каханне, пасля якой хочацца сустрэцца з тым, хто перайшоў вясёлкавы мост, і падзякаваць таму, хто побач зараз.